«Ηταν Ιούλιος 1995. Χτύπησε το τηλέφωνο. "Μάρκο, είμαι ο πρόεδρος Μπερλουσκόνι, πώς είσαι; Πήραμε τον Ρομπέρτο Μπάτζιο, μην κάνεις κανένα αστείο τώρα...".
Δύο μήνες πριν, τον Μάιο, μετά την τελευταία επίσκεψη στον γιατρό, στην Αμβέρσα, ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω, αλλά μετά από εκείνο το τηλεφώνημα του προέδρου ένιωσα ξανά την αγάπη για το ποδόσφαιρο. Σκέφτηκα "εγώ και ο Μπάτζιο... Δε θα ήταν άσχημα". Επέστρεψα στην Ιταλία και για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια άρχισα προετοιμασία με την ομάδα. Ημουν αποφασισμένος, έστω μόνο για μια σεζόν ακόμη, να συνεχίσω. Ηθελα να δοκιμάσω γιατί πάντα θαύμαζα τον Ρομπέρτο βλέποντάς τον στη Γιούβε και το να παίξω μαζί του ήταν πάρα πολύ καλό για να το αγνοήσω.
Στην προετοιμασία, λίγες μέρες μετά την έναρξή της, βρεθήκαμε και οι δύο, γνωριστήκαμε. Με ρώτησε για τα προβλήματά μου, μου είπε "έστω για μια χρονιά, θα ήταν ωραίο να παίξουμε μαζί. Και οι δύο παίζουμε με ένα πόδι, ίσως μαζί να καταφέρουμε να κάνουμε έναν... κανονικό ποδοσφαιριστή". Γελάσαμε και γνωρίζοντάς τον είδα ότι ήταν πολύ ωραίος τύπος. Είχαμε ήδη feeling. Λίγες μέρες μετά, όμως, ο αστράγαλος άρχισε να με διαλύει ξανά. Επαιρνα τόσα παυσίπονα που είχε γίνει χάλια το στομάχι μου, έκανα συχνά εμετό. Είχε φτάσει η ώρα να αποσυρθώ, δεν μπορούσα ούτε να περπατήσω.
Αγκάλιασα όλη την ομάδα, έναν-έναν, με δάκρυα στα μάτια και άφησα τελευταίους τον αρχηγό Φράνκο Μπαρέζι και τον Μπάτζιο. Η τελευταία φράση του Ρομπέρτο ήταν "κρίμα! Θα ήταν ωραίο να παίξω δίπλα σου". Αυτά τα λόγια τα κουβαλάω ακόμη μέσα μου, νιώθω ότι τα ακούω ακόμη και σήμερα. Καταραμένε αστράγαλε...».
(Μάρκο Φαν Μπάστεν, ο οποίος σαν σήμερα το 1988 έβαζε εκείνη τη γκολάρα στον τελικό του Euro)
